Eye opener augustus 2016

“Ik wil wel, maar dan wel op een andere dag. Want ik heb helemaal nooit meer tijd voor mezelf!”  Heftig uitgesproken woorden waarbij het lieve jongetje in kwestie stampvoetend voor zijn moeder ging staan. Daarbij alle dagen als alternatief opnoemend, waarvan hij wist dat zijn moeder hem niet naar Open Your Eyes kon brengen.  De weerstand straalde er van af.

Toch maar even zoeken naar een oplossing. Zonder moeder en met een groot vel A3.  Eerst maar eens met behulp van een grote getekende taart zichtbaar gemaakt hoeveel tijd hij eigenlijk had voor zichzelf. We hebben hier tenslotte met een beelddenker pur sang te maken. Gelukkig viel het met die tijd best mee. Genoeg om elke dag nog even lekker te spelen en ook nog een paar keer per week met vriendjes af te spelen. Zo vervelend zag zijn week er nou ook weer niet uit, moest hij toegeven.

Een nieuw A3 er dus bij om er een mooie mindmap van te maken. Wat verstond hij eigenlijk onder vrije tijd en tijd voor zichzelf? Spelen met vriendjes en Spelen met de Lego. Kon hij nog meer dingen bedenken die hij in zijn vrije tijd wilde doen? Dat kon hij wel. Bijvoorbeeld de oefeningetjes die hij van mij op kreeg en die hij altijd deed als hij net uit school kwam. Zodat hij daarna beter kon schakelen naar een volgende situatie. De zogenaamde “me”-tijd zoals we het hadden genoemd. Deze werd ook aan de mindmap toegevoegd.

“Maar als ik naar jou ga, dan kan ik dat nooit doen, want ik moet altijd haasten. En dan word ik boos en maak ik ruzie met iedereen. En dat komt allemaal omdat ik hierheen moet dus daar heb ik dan geen in”, was daarbij de klacht. Meteen gevolgd door gejuich: “Daar komt de aap uit de mouw. Ik wil wel hier komen, maar ik wil graag eerst even rustig met mezelf zijn. Dus niet meteen uit school moeten haasten. Als ik dat maar heb dan maakt de dag helemaal niet uit.”

Een verbluffend staaltje zelfinzicht van een 10-jarige. En dat allemaal door hem een mindmap te laten maken en hem uit te nodigen om te voelen waar hij nou zo boos over wordt.

Wat uiteindelijk de oplossing is? Hij blijft gewoon op dezelfde dag komen maar  dan een kwartiertje later. Zodat de haast er af kan. Wel afgesproken dat hij dan zelf naar binnen komt, zonder zijn moeder en broertje. Zodat we meteen kunnen beginnen. Is dat kwartiertje meteen weer ingehaald.